صدای گام های آرامش

بر سنگفرش دلواپسی ها

بر طاق  دلم

طرح مینای دگر می کشد 

کنار ایوان

نم نم باران

تبسم شیرین شمعدانی ها

بر تلخی نگاهم اشارت می رود

و نگاهم

بر تهی بودن دست هایم

که هنوز

مجازات دلم را می کشد

 ولی

     آنچه بخشیدم

                   دیگر روایم نیست ....